Tekila Moments

Apa kabar:

I have fallen for its darkness and spaces (between each verses). I hope you get to read this.

Padayon.

==========

I'M AFRAID I HAVE TO GIVE THIS BACK TO YOU.

Though you gave it to me I know I have to return it to you - because this was not meant for me, but rather, for someone elese who is either currently a part of your life or maybe someone you would meet in the future; someone who may or may not love and treasure you as much as I do; someone whose life will be influenced greatly by you.

When you meet this person you will know this book is indeed worth sharing with him or her, for you know that this person will secure you safely finally - something not even the person you considered as your best friend did not achieve.

Again, I'm sorry I have to return this.  But one day you may be thankful that I did.

=========

Hello dearest:

I always respected what you think you just have to do.  I wanted to tell you then that I already found the best person to share that book.  And this person doesn't want to keep it.  I didn't mind losing the book but what broke my heart was the reasons why you won't keep it.  It was like watching you slowly walking away from me and I can't do anything to hold you back. 

I was in love with you then, I still love you now.  But my love has transcended, after all... I know I can't keep you. 

Love always, Jin

NAGKALIMUTAN NA yata kami ni (ex) Pag-Ibig.  Sus.  Hindi naman porke hindi na kami pwede mainlababo sa isa't isa, hindi ibig sabihin nun hindi na rin kami mag-uusap.  Ganun na lang ba yun? Sus, kalokohan.  Hindi naman kami nag-away ah.

Ang totoo, sobrang okay lang naman na magkuwentuhan ulit kami. Pero siguro... Istoryahan na lang talaga ang pwedeng mamagitan sa'min.

SIGURO NAMAN ngayon, masaya na ako. Kasi kahit nakausap na siya, hindi na ako nasasaktan.

Pero kapag ikaw na ang hindi kumausap sakin, parang guguho ang mundo ko. Iba na ang ihip ng hangin.

That Which Produces Suffering

YOGURT ang paborito kong indulgence sa ngayon tuwing umaga. Hindi ko na maalala kung kelan yung eksaktong panahon na nag-umpisa ang pagyo-yogurt overload ko pero natatandaan kong iminungkahi ito sa'kin dahil nga nga sa imbalance diet ko raw. Yogurt at banana. Yogurt at wheat bread. Yogurt at peanut butter sandwich. Yogurt at tuna sandwich. Yogurt at kape. So ayun na nga, parang gusto kong punuin ng 'good' bacteria at kung anik-anik na microorganism ang bituka ko para luminis ang digestive echozers ko (sorry, hindi ako masyadong nag-research kaya ganyan na lang muna ang alternative terminology. Ketchup po ba?) Nag-wonder nga ako kung kapamilya ng Lacto bacilli Shirota strain yung kiyeme sa yogurt. Hindi kaya? Hmmm... posible.

May nabasa ako tungkol sa Pathogens. Sa description ng mga henyo at pantas ng medisina, ang pathogens ang mikrobyo (o bakterya? Pareho lang ba yun? Ewan ko. Dra. Red tulungan mo naman akong sagutin ito. Ü) nagdudulot ng sakit sa tao na nasasagap niya sa paligid niya.

"The term is most often used for agents that disrupt the normal physiology of a multicellular animal or plant. However, pathogens can infect unicellular organisms from all of the biological kingdoms." Anak ng... ano raw?!? *kamut-ulo* Ah basta, sa salitang Griyego, ang ibig niyang sabihin eh "that which produces suffering." Kumbaga, nagdudulot ng sakit, parusa, epidemya, sumpa, at kung anu-ano pa, basta anything that's bad for your health, malamang pathogen yun.

Naisip ko tuloy... naging pathogen din kaya ako sa iba? Yung ako yung nagdudulot ng sakit, parusa, epidemya, sumpa at kung anu-ano pa? Wala namang taong ligtas sa mikrobyo kahit na tumira siguro siya sa PAMET laboratory. Kaya malamang, isang bakterya ako na nagkatawang tao at naging sakit ng kalooban ng ibang tao, parusa, epidemya, sumpang hindi matanggal-tanggal ng albularyo at kung anu-ano pa. At naisip ko rin... ikaw kaya, anong klaseng mikrobyo? Malamang, isa kang uri ng Streptococcus na hindi pa matukoy ang genus. Ikaw yung mikrobyong nakakalat sa hangin na nagpapahirap sa paghinga ko. Bawat hininga kong laman ka, sakit ito ng kalooban at gunam-gunam. Kung ibabawal naman nila ang mikrobyong katulad mo, parang wala na ring silbing huminga pa. Kasi kahit virus ka sa buhay ko, mahal kita.

MASARAP DIN palang isipin na kaya ko pa rin palang magpasaya ng ibang tao. Pati na rin ang makisaya. Simula kasi nang mawala ka, hindi ko na alam kung paano sumaya. Ikaw at sa iyo lang umikot ang konsepto ko ng saya. Wala nang ibang depinisyon pa, kahit na ba sabihin pa natin na ikaw ang klase ng katuwaang hindi ko naman talaga maisasakatuparan. At nawala ka pa. Dito na lalong dumilim ang katwiran ko na pwede pa ngang magkaroon ng totoong tuwa.

Sa pagdating naman niya ngayon, isang panibagong depinisyon ang dala niya. Depinisyong buo, depinito at sinsero. Iniisip ko pa nga lang siya, napapangiti na ako, ano pa kaya kung kausap ko na talaga? Pero sa kanya rin ang tuwa na dapat kong ikatakot. Siya kasi ang tinatawag na TEMPORARY HIGH.

Lagi ko siyang iniisip, dahil ito na lang ang pinakamadali sa lahat ng pwede kong gawin. Yung posibleng mangyari sa susunod, mahirap na lahat.

ITO AT ang mga susunod pang mga sulatin ay rekoleksyon na lang sa mga nagdaang araw. Mahaba-habang hiatus din ang napagdaanan ko sa pagsusulat. At naisipan ko lang na buhayin ulit ang matinding pagnanasa kong makalikha ng mga obrang magpapaimortal sa mga konseptong hindi malayong makakonekta ang ibang tao.

Gusto ko nang sundin si Siege ngayon, na gamitin ang pagkakataon para hugisan ang mga pangyayaring hindi basta-basta maikakahon. Kahit totoong wala pa rin ako sa modang magsulat pero nararamdaman kong may pwersa nang nagbabalik ng inspirasyon ko sa pagsusulat.

Hanggang ngayon naman talaga, nasasaktan pa rin ako sa pagkawala mo. Pero natatanggap ko na rin kahit papaano. Siguro, hanggang doon na lang talaga. Siguro nga, minahal mo rin talaga ako dati pero hindi ito sapat para mabawasan ang salik na humarang sa pagitan nating dalawa.

Nung isang araw, naisipan kong buksan ang mga sulat mo. 2003 pa ang petsa ng mga liham na pinagtiyagaang isulat sa isang pilas ng kuwaderno, hininging memo pad, kapirasong intermediate pad, sobrang papel ng libro at puting papel na nagsisimula na ring manilaw at kapitan ng gapok. Apat na taon na rin pala simula nang magkita tayo sa mata, pero parang kailan lang sinusundan pa kita ng tingin habang paalis ka sakay pauwi sa inyo. Noon, ni hindi ko makuhang damputin ang kahong pinagtaguan ko ng mga liham mo. Ni hindi makuhang maalala na meron ka pa palang naiwang alala sa'kin. Ngayon, nasa harap ko na ulit ang mga nakakatuwang palitan natin ng kuro-kuro. Sinuri ko ang sulat-kamay mo. Ganito ka pa rin kaya kaliit sumulat? May mga sulatin ka na mapapagkasya mo sa isang piraso ng post-it notes. Alam ko yun. Dahil ang unang sulat mo sakin ay itinago ko sa loob ng pitakang naiwala ko rin malaunan (sa holdapan). Binasa ko at inintindi ang mga sulat mo. At... siyet. Nakakahuma na yata ako sa pagkakatunganga ko. Kumpara dati na iniiyakan ko ang bawat pangungusap, parirala, salita, ponemang galing sa'yo, ngayon, iba na ang dating mga sulat mo sa'kin. Nababaduyan na ako. Hahahaha!

"Sa buhay ay hindi ka pwedeng magtapon ng papel"

Talaga lang ha. Pero nasaan na ba ako sa listahan ng mga prayoridad mo sa buhay? Yun ay kung nasa listahan mo pa ako. Usapang kangkungan ng kasaysayan na nga ito dahil matapos ang mabigat-bigat nating diskusyon sa harap ng mga espiritu ng alak, imposible na ngang magbalik pa tayo sa dati. Tapos noon, nasapak pa kita sa sobrang sakit ng nagawa mo.  Yun nga yung eksenang ayokong maalala. Nanakit kasi ako.

Naaalala kong sinulat mo yung quote sa itaas nung nagsimula nang magkalamat ang nasimulan natin. Nuon pa lang, alam ko nang hindi ako mahal ng kaibigan mong si Mark. Pero natutuwa na rin ako dahil hindi ka naman niya iniwan kahit anong mangyari. Siya ang naging pader mo sa panahong ako dapat ang kasama mo. Isa pa, kapangalan niya ang ultimate crush ko sa totoong buhay.

Naaalala ko ring sinulat mo yan pagkatapos ng huling pambubuwisit mo sa akin. Hindi mo alam, pero nakuha ko yan sa website mo dahil nabisita ko pa dati yung lumang website mo bago ko napagdesisyunang ayoko nang malaman ang kahit anong tungkol sayo. Itinapon ko ang notebook ko nang dahil sa pagkainis ko sa'yo. Nung tinapon ko ang red dandy notebook ko, hindi ko sinasadyang makita mo yun. Wala rin akong pakialam kung pinulot mo yun o sinipa pa para lalong mapunta sa ilalim ng upuan. Espesyal ang red dandy notebook ko, kasi ikaw ang laman nun. Pero hindi ko maintindihan ang gusto mong mangyari kaya sa sobrang pagkairita ko, binitiwan ko ang notebook ko at bumaba ako ng PUJ.

Sa buhay mo ay hindi ka pwedeng magtapon ng papel. Hindi ko naman talaga itinapon ang papel mo sa buhay ko. Hindi kita itinapon kahit kailan. Kahit pa nalukot nang husto ang papel  ko sayo. Sa kabilang banda, ako ang papel na palaging naghihintay na punuan mo ng kuwento, angas, hinampo, pagkatuwa, pagmamalasakit, galit, pagmamahal. Pero.. ewan ko ba kung bakit nagkaganito tayo. Hindi ko alam kung bakit pagdating sa'yo, palagi akong sablay. Hindi ko alam kumbakit palaging palpak ang mga diskarte ko basta ikaw na ang pumapel. Hindi ko alam kung bakit ang hina ko sa'yo, kahit sobrang angas ko at makapal ang mukha pero pagdating sayo, wala akong magawa kungdi magbigay.

Siguro kasi, mahal kita talaga. Mahal pa rin kita hanggang ngayon. Mahal kita kahit nagmamahal ka na ng iba, at may gumaganap na ng papel na matagal kong pinangarap papelan sa buhay mo. Mamahalin pa rin kita kahit magmahal ako ng iba. Dahil ganun naman ang Human Behavior. Patuloy lang ang simula.

NGAYON ko lang napag-isip-isip na nakakahiya yung ginawa ko. Naging all out na naman ako sa pagsasabing kras ko siya. Hindi man lang ako nagdalawang-isip. Kasi naman, halatang-obvious na eh. Wala na akong maitatago pa. Siguro naman alam na niya yun nuon pa dahil hindi naman siya tanga o tulog sa pansitan. Saka, ganun naman talaga ako, kapag gusto ko ang tao ora-orada sinasabi kong okey siya sa'kin. Kay Martin Luther lang naman ako nasira, for some reasons hindi ko alam kung bakit hindi ko nagawang manyakin si Tom Welling look-alike. hehehehe... Siguro kasi, kahit matigas ang dila niya (dahil taga-Timog na parti siya ng Pelipinas), napakadisente kasi nyang kausap.

So yun nga, alam na niya. Sa kabila ng maraming kasinungalingang naimbento ko para lang maiwasan kong magkalapit ang loob namin, wala namang nangyari. Lalo ko lang siyang ginustong makilala, at gusto ko na ang ugali niya. Kahit sobrang baduy niya, mabait naman siya at malawak mag-isip. Hindi ko katulad, napakaraming reservation sa katawan.

Nasabi ko nga sa kanyang gusto ko siyang ngumiti. Ay, nakakahiya yung sinabi ko! Baka kung ano na ang inisip niya. Eh anong magagawa ko, sa gusto ko nga siyang ngumiti? Pero hindi ko naman balak sirain ang buhay niya o anupaman dahil lang sa ngiti. Basta ganun lang. Sa tingin ko naman, hindi niya na pag-iisipan yun ng masama dahil kung ayaw niya sa akin, o hindi ako masyadong importante para pag-aksayahan ng panahon, hindi ko sana siya nakausap pa.

Doon kita naalala bigla. Ikaw kasi ang taong pinakamahirap pangitiin. Kaya dati, naging misyon ko sa buhay na pasayahin ka. Kaso lang, iba ka namang mag-isip. Advance. Kaya kahit anong gawin ko, hindi mo makuhang sumaya dahil iniisip mo agad yung pwedeng mangyari sa susunod na apat na buwan. Hay... kahit ganyan ka, naku... wala lang.

Pero nahihiya pa rin ako! Paano kung tinatawanan pala niya ako? Paano kung ako pala ang ignorante sa eksena? Paano kung hindi siya totoo? Paano kung hindi talaga siya mabait? Hay.. wag namang ganun.