Tekila Moments

UMUULAN NA naman kagabi. Minsan naiisip ko na wala nang ibang panahon sa Pilipinas kungdi tag-ulan dahil sira na siklo ng panahon.

Naalala ko tuloy, umuulan din nung makilala kita.  Pero hindi nasira ang siklo nung panahong yun. Kasi ikaw ang naging tag-araw.

Hanep, blog-material ba ito?

NASASAKTAN AKO. Pero kailangan kitang iwasan.

KINAKABAHAN AKO na baka kainin ko ang sinabi kong hardcore ako at hindi ako basta-basta iiyak nang dahil lang sa sweet and spicy fried noodles.   Pag nangyari yun, matatalo ako sa pustahan at magpapagupit na naman ako as a consequence.

Ginagawa ko lang bang bisyo ang pagkagusto ko sa'yo? Iniisip ko sa ngayon, kung paano ko unti-unting hihiwalayan ang pag-iisip ko sa iyo sa paraang mananatiling magkaibigan tayo at hindi mo mahahalatang nahuhulog ang loob ko nang tuluyan sa'yo.  Ayokong malaman mo na hindi totoong hindi ako interesadong maging kabahagi ng buhay mo.  Gusto ko pero natatakot ako. Putik, putik, putik. 

Sobrang nami-miss ko na siya. Kaso lang, gago kasi ako na nagpakatae. Alam ko na nga nasa edge of becoming olats na ako, hindi ko pa binantayan ang sarili ko. Doble-olats naman kung mangungulit pa ako. Dapat makaramdam na ako. Heniweys, ang mahalaga alam na niya ang totoo. Mahal ko si pag-ibig, tso. Period.

Barado yata poso-negro. Tatawag na ba ako ng Ebak Excavator?

Lupit mo, tso. Heavy metal. Daig mo pa yung heneral.

naner wrote:

May kwento ako tungkol sa sirena, gusto ko talaga makakita ng sirena.

Nakakita na ako dati nito pero hindi ko pinagtagal ang tingin ko sa kanya kasi baka maging bato ako, para rin pala syang si medusa sa una ay malambing pero gagawin ka rin nyang bato pag nakilala mo na sya. Kakaiba yung sirena na to masyadong mapusok hahaha!!! Isa pa “masyadong mapusok” haha!! Pero tinanggihan ko na ang alok nya na maging shokoy kasi panget ang shokoy, at ayoko na maging bato, text text nalang ang sabi ko at ngreply ako ng “hu u?” hahaha!!! Regionalistic talaga ang mga Pilipino minsan..

bow. naner eshu

#####

pre:

may kuwento rin ako. may isang water fairy ang na-in love sa isang sea lion. heheheh... hindi ko sigurado kung sea lion ba o sea horse, (hayan, kakainom ng redhorse yan ang napapala ko, nasisira ang symbolisms). pero mas magandang gawin na lang nating sea lion for the sosi efek. tuwing naaalala ng fairy ang sea lion, nade-depress ito at sumasama ang panahon. umiiyak ito hanggang sa makagawa na rin siya ng sariling dagat, hoping that through her self-made pool makakalangoy na si sea lion papuntang heartless valley at maging lion king balang-araw. a sea lion king to be exact. madalas ganun ang moda ng fairy thus, the so-called tropical depression (dahil nasa tropical country tayo).

bow.

MARUNONG DING mapagod ang tao. At pagod na ako. Ayoko nang magparamdam. Natanggap mo man ako o hindi, wala na akong pakialam. Nagawa ko na yung parte ko sa eksenahan, ikaw na ang magpuno ng ibang parte. Balik na ako sa pagka-Hardcore-death-metal-punk-rocksteady mode. Ayoko na ng tipo mong musika. Emo-rock.

"kapag tinanggihan mo na ang fried noodles, hindi mo na dapat binabalikan pa."

Tanong ng kakilala ko, "Sino ba yung fried noodles? Bakit mo tinanggihan?"

Sabi ko, hindi para sakin yang statement na yan. Wala ngang mag-alok, tatanggi pa.

Sayang, ang cheap na nga ng taste ko, yakisoba lang hindi pa ma-offer-an. Nakukuha naman ako sa instant eh, sana mapansin niya. Hahahaha.

===========

Edit: Ire-revise ko lang yung sarili kong statement, "ang tinalikurang fried noodles, hindi na dapat balikan. Pero kung may magandang rason naman, pwedeng initin ung noodles para hindi mapanis."

Ayokong mag-esplika at tinatamad ako.

ANG SABI ko sa kanya, gumamit nga kaya ng malaking malaking bote ng atomizer ang diyos para makagawa ng Atomized rain? Atomized rain. Merun nga bang ganung klase? Hmm... Meron. Araw-araw kong pinapanuod yun nitong mga nagdaang araw. Inoobserbahan. Pinapakiramdaman. Pinag-eeksperimentuhan. Ito ang klase ng ulan na masyadong manipis para maging ambon, pero masyadong makapal para maging hamog. Kung  taga-samin ka na pandayan ng salitang Tagalog, "anggi" lang ang tawag namin dun.

Kakatwa palang banggitin ang salitang 'anggi' kung pasulat. Parang hindi totoong salita. Parang gawa-gawa lang. Parang hindi totoong gawa sa tubig. Parang hindi natural. Ang tunay na ulan, pwedeng mahawakan, madaling maramdaman. Sadyang nagpaparamdam. Hindi katulad ng anggi, hindi ko mahawakan sa palad ko. Pero sa katagalang nakalahad ang kamay ko sa hangin habang nakatayo sa ulanan, nararamdaman kong nababasa rin ako. 

Naisip ko tuloy, parang ganun siya. Parang yung anggi. Parang hindi totoo. Parang gawa-gawa ko lang siya sa isip ko. Parang hindi buhay. Parang wala lang siya, pero alam kong nandiyan talaga siya. Nararamdaman ko siya kahit na hindi ko siya mahawakan. Sa katunaya, unti-unti nang nabababad sa lamig ng kawalang-bahala ang pagsinta kong di-mapakali. Pero.. wala lang. Hay, putanginang buhay 'to.

"i found what you are like a rain." ee. cummings

BAKIT BA kapag nagliligpit-ligpit ka, andaming mga kalat na masarap titigan at gawing dahilan ng procrastination? Hindi naman lahat ng kalat ay basura. May dahilan kumbakit ang pira-piraso ng papel, bus tiket, pigtas na bracelet, pagot na beads at isang stick ng sigarilyo ay naiiwan sa isang tabi hanggang sa makalimutan mo na ito. Pero... Sapul ako ng tinuran ng isang kakilalang napikon sa kakulitan ko dati. "Let bygones be bygones." Ganun naman ang ginagawa ko ngayon. Unti-unti, nakakawala na ako sa eksena kasama siya.

Hindi ko dapat sinusulat ito dito dahil hindi ko alam kung sino sa mga hardcore kong tropa ang pwedeng makabasa nito. Sira na naman ang role portrayal ko. Hindi ko dapat sinasabi ito dito dahil baka mabasa mo ito bago ko pa ito masabi sayo sa totoong buhay. Pero kahit yata masabi ko ito ng harap-harapan, balewala lang. Ewan ko sayo. Alam kong andun na ako sa eksenang hulog na ako sa bangin, at walang siguradong superhero na lilipad at sasagip sa akin. Pero... anong magagawa ko? Nandito na nga ako kahit iniwasan kong tumakbo at sundan ang kadulu-duluhan ng kuryosidad ko sa iyo.

Gusto ko lang malaman mo na nagpapasalamat ako sa Diyos dahil dumating ka sa buhay ko kahit medyo parang Takeshi pa rin ang challenge ng friendship natin. Dahil sayo, kahit mahirap pala kaya kong maging malakas. Salamat sa pagtulong mo na mabalik ko ang tiwala kong kaya ko pa palang maging masaya.

"May dalawang klase ng tao sa mundo.  Isang gago at isang tanga.  Gago ka kapag nagmahal ka ng taong hindi ka naman mahal.  Tanga ka kung hindi mo makita ang taong nagmamahal sa iyo.  Alam kong gago ako, sana huwag kang maging tanga." ~hindi ako gago, mulciber

Ang hiling ko lang naman, sana hindi na lang Temporary High ang ibigay sa'kin. Sana yung totoo na. Kung pwede nga lang, ikaw na yun.