Ayaw ko na lang magbintang. Sabagay, noon ko pa naman alam na medyo mga haragan at mannyonyopi yung ibang tao.  Umasa lang talaga ako na hindi nila ako tataluhin dahil matino akong makisama. Hindi ko balak mag-freak out pero lesson learned ito. Totoo nga ang kasabihan ng mga matatanda, some things change, some things don't and some things just can't.

ahuhuhu… olats.

bat di pa kasi ako maniwala sa sarili ko na pa-asa lang yung ibang  tao. ginagawa lang akong palaman ng kanilang mga ego. ahuhuhu…

malay naman natin, sinasabi ko  lang na tinamaan ako kasi wala akong makitang ibang pwede. pero hindi pa lang talaga dumadating ang bagyong lulunod sakin. ahuhuhu...

him: [papampam mode] magbi-beach kayo. bat hindi niyo ako iniimbita? imbitahan nyo naman ako.
buddy: sige, uy! sama ka, magbi-beach kami.
him: hahahaha! sama ako.
(minutes after he's gone.)
ako: [clenched fist aimed to buddy] ack! pag sumama yung autistic na yun, hindi na ako sasama, kesehodang magbayad ako ng one-five sa wala.
[tawanan silang lahat]

tama na siguro yung desisyon ko na ituloy na. eto na eh.

Yes or no lang naman ang sagot sa tanong. Hindi pa masagot.  Palagi na lang EWAN. Kasimple-simple lang naman sana ang buhay (parang yung sa kanta), gustong gawing kumplikado.  Gusto ng problema.  Eh anong gagawin ko kung hindi ko alam kung anong gagawin ko?  Eh di wala?  Hanggang kelan naman ako sa loob ng hanging by a moment period?  Wag namang ganun.  Ano ako, palamuti sa kisame na dapat isabit? Tanga ko naman, pag ibang tao ang galing ko. Ang dami kong words of wisdom. Pag ako na, mental block.

Alam ko naman na eh.  Hindi ko pa lang siguro makumbinse ang sarili ko na minsan, paasa lang talaga ang ibang tao. Ginagawa ka lang nilang pampataba ng ego, aminin man nila o hinde.

Naalala ko tuloy, umuulan din nung makilala kita.  Pero hindi nasira ang siklo nung panahong yun. Kasi ikaw ang naging tag-araw.

Hanep, blog-material ba ito?

Pero kahit natakot ako sa maraming posibilidad at maaaring idulot sakin ng mga sirkumstanya sapagkat namimili ako ngayon at naglalakas-loob magdesisyon, hindi ibig sabihin noon mananatili akong walang buto na hindi kayang ipaalam na ito pala ang tunay na iniisip ko, ito pala ang nararamdaman ko.

Natatakot ako, oo.  Dapat lang.  Dahil matatalino lang ang natatakot. Matatalino lang ang nakakapag-isip ng sobra pa sa sarili niyang pangangailangan.  Kailangan kong maging matalino.  Dahil ayokong maging tanga-tangahan na lang, or worst bobo.  Walang gamot sa bobo.

"wow, kung makahampas ka, kala mo close tayo."

(forwarded joke from a friend)

FRIEND.  ITO na yata ang pinakanaabusong salita sa diksyunaryo nung 'close' pa tayo. Kung tutuusin, hanggang ngayon naman eh.  Pwede na ngang magreklamo ang salitang yan sa Karapatan sa sobrang pang-aabuso sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit ganun pa rin ang tawag mo sakin samantalang ang sabi mo dati, sinungaling ako and behind your back I'm somebody you can't imagine and I just used you.  Ang sweet kaya... Gusto mo that time, sisihin ko ang sarili ko for staying away from you.  Nagpakita lang ako sayo dati because of a religious gathering where I promised myself to see your family for the last time (kasi maayos naman silang kausap, like your mom and siblings), pero ayoko na talagang makita ka kahit kelan.  Napagod na ako sa guilt trips mo, sa mga paawa effects mo, sa buntis ka yata issue mo, sa miscarriage issues at suicide attempts recounts mo.

Naging tanga ako.  Kaya nasabi ko sa sarili ko, iyon na ang huling goodbye ko sayo at sa lahat ng bagay na konektado sayo.  Kaya nang nabasa ko ang sulat mo kamakailan lang na nagsasabing kung pwede magkape tayo para pag-usapan ang mga bagay na na-miss out 'natin' sa mahabang panahon na hindi tayo nag-usap, napa-talaga lang ako.  Nagpapatawa ka ba?  Wala akong na-miss out na kahit ano.  At hindi ko kawalan kung hindi na tayo maging close ulit.  Yun nga ang gusto ko.  Mawalan ng pesteng kumukulit sakin everytime.  Kala mo siguro cute ka at matutuwa ako sa pa-sweet mo. 

'dear friend' pala ha.  fuck that shit.

bakit ba ang hirap pakisamahan ang sariling pandamdam? sarili ko na lang damdamin hindi ko pa mapagkatiwaan.

hindi man namumutawi sa labi ko ang mga gusto kong sabihin, pero nararamdaman kong habang hinuhugot ko ang mga salita sa isip ko, nauubusan ako ng lakas para tumipa sa teklado.  nanghihina ako na kinakabahan na natatakot na naluluha na nahihirapan.  para akong sinusuro ng baga sa dibdib. o parang tinapay na nilagay sa hurno at niluluto sa pugon. malaunan, hindi ko na rin kayang mag-isip.  humihinto ako para basahin at intindihin ang sarili kong isip.

ganito palagi ang epekto mo sakin. kung alam mo lang. pero kailangan kong tibayan ang resistensya ko dahil kailangan kong tiisin o harapin lahat ng sirkumstanyang pwedeng maging bunga ng kapahangasan ko. 

pinilit kong layuan ang namumuong eksena pero masyado nang huli para matakasan ko pa ang papel ko.  isa pa, baka dito talaga ako dapat mapunta para matuto.  Matanda na ako, pero marami pa rin akong hindi alam. ngunit... wag mo sanang isipin na hindi ako nag-iisip at hindi ko alam ang sinasabi ko.  matagal ko nang inisip ito at pinakiramdaman. wala nang mas tama kesa malaman mong importante ka sakin at mahal kita.

sana isang araw... ma-hug kita. huhuhu...

ANG FUTURE na inaabangan ng marami ang isang bagay na ayaw ko muna sanang dumating hangga't hindi pa klaro sa plano kung paano ba ang mabuting gawin sa tambak ng mga natenggang unfinished businesses.

Kagabi, nagkapanahon akong titigan ang ambon habang pauwi kami.  Sa tapat ng lamp post, kitang-kita ko na parang nalalaglag na buhangin ang anggi.  Pakiwal-kiwal ito na parang naliliyo sa hangin.  Pero kahit paano pa siya tangayin ng hangin, walang makapigil sa pagpatak nito.  Makulit.

Ang future, parang ulan.  Makulit din.  Hindi mapigil sa pagdating.  Mentras pinipigil mo, lalong bumibigat.  Kahit anong klaseng distraction o hangin pa ang umihip, bubuhos pa rin.  Parang mga bagay-bagay na dating malaking ulap lang ng what-if thought sa guni-guni na nag-materialize na ngayon para maramdaman.

Sa tingin ko, hindi ko na kayang i-distract ang sarili ko.  Kahit siguro mapuno ako ng intindihin, may mga bagay talaga na nangingibabaw at kailangang asikasuhin.  Andito na ako sa eksena na hindi ko na matakasan ang totoo.  Kailangan ko na talagang aminin sa sarili ko na tulad ng konsepto ng ulan, may damdaming masyado nang mabigat para pigilin ang pagbagsak. 

Pasensya na kung panira ako ng katahimikan ng eksena mo, pero hindi ko na mahintay ang oras dahil kailangan ko nang sabihin ngayon na gusto kita.

Padayon. 

Ps. hindi ako lasing.