Shoe Box Revisited, 6 September 2007
ITO AT ang mga susunod pang mga sulatin ay rekoleksyon na lang sa mga nagdaang araw. Mahaba-habang hiatus din ang napagdaanan ko sa pagsusulat. At naisipan ko lang na buhayin ulit ang matinding pagnanasa kong makalikha ng mga obrang magpapaimortal sa mga konseptong hindi malayong makakonekta ang ibang tao.
Gusto ko nang sundin si Siege ngayon, na gamitin ang pagkakataon para hugisan ang mga pangyayaring hindi basta-basta maikakahon. Kahit totoong wala pa rin ako sa modang magsulat pero nararamdaman kong may pwersa nang nagbabalik ng inspirasyon ko sa pagsusulat.
Hanggang ngayon naman talaga, nasasaktan pa rin ako sa pagkawala mo. Pero natatanggap ko na rin kahit papaano. Siguro, hanggang doon na lang talaga. Siguro nga, minahal mo rin talaga ako dati pero hindi ito sapat para mabawasan ang salik na humarang sa pagitan nating dalawa.
Nung isang araw, naisipan kong buksan ang mga sulat mo. 2003 pa ang petsa ng mga liham na pinagtiyagaang isulat sa isang pilas ng kuwaderno, hininging memo pad, kapirasong intermediate pad, sobrang papel ng libro at puting papel na nagsisimula na ring manilaw at kapitan ng gapok. Apat na taon na rin pala simula nang magkita tayo sa mata, pero parang kailan lang sinusundan pa kita ng tingin habang paalis ka sakay pauwi sa inyo. Noon, ni hindi ko makuhang damputin ang kahong pinagtaguan ko ng mga liham mo. Ni hindi makuhang maalala na meron ka pa palang naiwang alala sa'kin. Ngayon, nasa harap ko na ulit ang mga nakakatuwang palitan natin ng kuro-kuro. Sinuri ko ang sulat-kamay mo. Ganito ka pa rin kaya kaliit sumulat? May mga sulatin ka na mapapagkasya mo sa isang piraso ng post-it notes. Alam ko yun. Dahil ang unang sulat mo sakin ay itinago ko sa loob ng pitakang naiwala ko rin malaunan (sa holdapan). Binasa ko at inintindi ang mga sulat mo. At... siyet. Nakakahuma na yata ako sa pagkakatunganga ko. Kumpara dati na iniiyakan ko ang bawat pangungusap, parirala, salita, ponemang galing sa'yo, ngayon, iba na ang dating mga sulat mo sa'kin. Nababaduyan na ako. Hahahaha!